Pesten bestaat niet!

“Pesten bestaat niet” dat was het motto van mijn lagere school vroeger. Ze zeiden het niet met zoveel woorden maar je zag wel dat er toen weinig tegen pesten gedaan werd.

Gelukkig zie ik dat er in het huidige onderwijssysteem toch meer gewerkt wordt rond pesten. Ik kan natuurlijk alleen maar spreken voor de scholen waarmee ik in contact ben gekomen. Lang niet alle scholen zullen hier even actief rond werken. Daarom vond ik het wel handig om enkele tips neer te schrijven voor ouders. Hoe zij zouden kunnen herkennen dat hun kind gepest wordt.

  1. Je kind wil “opeens” niet meer naar school
  2. Je kind klaagt “opeens” en steeds vaker over buikpijn of hoofdpijn
  3. Je kind reageert “opeens” erg vaak boos (en je kunt dit zelf niet plaatsen)
  4. Je kind presteert “opeens” minder goed op school
  5. Je kind slaapt “opeens”minder goed en heeft “opeens” vaak nachtmerries
  6. Je kind heeft “opeens” een bijnaam en wordt amper nog bij zijn gewone naam genoemd
  7. Je kind wil “opeens” bepaalde kledingstukken niet meer dragen

Je merkt natuurlijk zelf wel dat het woord “opeens” een kernwoord is. Dat is voor alle soorten problemen bij kinderen een kenmerk natuurlijk. Gedrag verandert opeens en je kan het zelf niet meteen plaatsen. Dan zou er een alarmbelletje moeten gaan rinkelen en dan moet je als ouder voorzichtig op zoek gaan naar de oorzaak van de verandering.

Je kind zal zich natuurlijk in eerste instantie schamen en niet willen praten. Maak het als ouder gewoon bespreekbaar, neem een open houding aan en dwing je kind niet. Mocht je echt niet voorbij het muurtje geraken kan je dan nog altijd contact opnemen met de leerkracht en je gevoel bespreken.

Kinderen kunnen om verschillende redenen gepest worden. Er bestaat geen lijstje. Het kan werkelijk alles zijn! Afkomst, uiterlijk,… vaak worden kinderen gepest omdat ze op welke manier dan ook, afwijken van wat op dat moment de ‘norm’ van de grootste groep is.

Wat ik zelf doe thuis, is mijn kinderen weerbaar maken. Ik leer hun voor zichzelf op te komen. Ik leer ze ‘nee’ zeggen zodat ze ook zelf hun grenzen durven en kunnen aangeven. Verder leer ik hun tijdens een ruzie, het zelf op te lossen. Ik leer ze onderhandelen. Ze moeten soms gewoon zelf zoeken naar een oplossing en dat lukt hun ondertussen ook! Op die manier probeer ik ze bij te brengen dat je beter al pratend iets kunt oplossen dan agressief te gaan reageren.

Verder vertel ik ze ook vaak dat “anders” zijn niet verkeerd is. Dat doe ik zodat ze zich zelf goed voelen in hun vel maar ook zodat ze andere kinderen, die “anders” zijn, zullen accepteren (en ze dus zelf geen pester worden).

Als laatste geef ik hun vaak complimenten en vertel ik hun hoeveel ik van ze hou. Op die manier probeer ik thuis een positieve omgeving te creëren waarin ze zich goed en vertrouwd voelen. Op die manier hoop ik dat ze thuis altijd als een ‘veilige haven’ beschouwen waar ze altijd naar terug kunnen keren als er een probleem is dat ze zelf niet kunnen oplossen.

Zijn jullie hier ook mee bezig? Hoe gaan jullie er mee om? Heeft iemand hier misschien al mee te maken gehad bij zijn eigen kinderen?

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: