Skinny dip

Model vs. “absurde” modewereld – deel 275689…

VIDEO MODEL

Het model in het filmpje geeft aan dat ze een BMI heeft van 17,5, maar dat de meeste opdrachtgevers haar te dik vinden. Met name haar billen en heupen. In het filmpje is duidelijk dat ze het er zelf niet mee eens is … Maar wat ik me afvraag… Wat wil ze met dit filmpje bereiken?

Ik snap heel goed dat ze boos is, want ze is inderdaad niet te dik. En als ze haar beroep graag doet is het jammer dat ze daardoor geen opdrachten krijgt, dat is allemaal zo. Maar een bedrijf mag toch zelf wel beslissen hoe ze willen dat hun product naar buiten wordt gebracht. Het is hun product en zij moeten er geld aan verdienen. Als je hun eisen absurd vindt moet je er ook niet voor WILLEN werken, denk ik dan.

Begrijp met niet verkeerd. Ik vind het ook niet mooi om van die graatmagere meisjes te zien waar alle kleren “perfect” bij lijken te staan. Maar ja, het is en blijft wel de keuze van het bedrijf. Zo lang zij blijven verkopen door magere modellen te gebruiken, zullen ze dit ook niet snel gaan veranderen vrees ik. En dus denk ik dat zo lang we enkel “klagen”, de modewereld lekker zijn gangetje verder gaat (enkel stoppen met kopen zou verandering kunnen brengen, maar ik vrees dat dat een utopie is).

Ja, ik maak me ook zorgen over mijn kinderen en hoe zij zullen reageren op het schoonheidsideaal. Maar ik hoop vooral dat ik hun als moeder kan leren dat een schoonheidsideaal niet bepaald wordt door boekjes maar door hoe zij zelf in het leven staan. Dat zal inderdaad niet gemakkelijk zijn, maar dat is toch wel onze taak als ouder? We kunnen de schuld wel op de mode-industrie schuiven en ze zullen bij een bepaald deel van de jonge meisjes ook vast wel hun aandeel hebben, maar ook wij kunnen er voor zorgen dat onze kinderen anders in het leven staan.

Zeg ik hiermee dat ouders van kinderen met anorexia het zelf schuld zijn? NEE, zeker niet! Dan zou ik namelijk mijn moeder ook de schuld geven van mijn eetstoornis en dat was ze zeker niet.

Maar doordat ik zelf door zo een periode ben gegaan en toen dus ook veel contact had met andere lotgenoten, kan ik wel zeggen dat het OOK vaak andere oorzaken heeft.

Bij mij was dat ook zo. Ik ben me pas veel later (toen het al veel te laat was) gaan spiegelen aan meisjes die nog magerder waren of mooier in mijn ogen. Het was dus eerder een gevolg dan een oorzaak.

Het is natuurlijk door mijn “ervaring” en “genezen” dat ik denk hoe ik nu denk. Dat heeft vast ook wel een invloed op mijn mening over het aandeel van de mode-industrie op modellen en vrouwen. Daarom wil ik ook graag van jullie weten hoe jullie er over denken.

Ik zie het echt heel zwart-wit. Het is gewoon zoals in elke andere job. Als je je niet kan vinden in de waarden en normen van een bedrijf, moet je er ook niet voor willen werken. Ik snap dat je je kinderen ook moet leren vechten voor een droom. Ze vertellen dat alles mogelijk is, als je maar hard genoeg je best doet. Maar moeten we ze ook zeker niet vergeten te vertellen, dat als die droom bereikt moet worden door dingen te doen waar ze het niet mee eens zijn, dat zij als mens dan veel meer waard zijn dan een droom?

Als ik dit meisje zie, denk ik gewoon: “Super dat je jezelf niet te dik vindt! Ga lekker iets anders doen of ga op zoek naar opdrachtgevers die je wel waarderen en geniet van je leven!” Nee, het is niet eerlijk dat ze niet de opdrachten krijgt die ze wil, maar dat is het leven! We moeten allemaal vechten voor een eigen plaatsje in deze wereld en soms zit het tegen. En dat is ook iets wat ik hoop mijn kinderen te kunnen leren. Geloof in jezelf en blijf altijd jezelf, ook al zegt de hele wereld iets anders. Niet gemakkelijk, maar wel haalbaar!

Ik ben een er een levend voorbeeld van. Ik heb echt geleerd te doen wat ik zelf wil, af te gaan op mijn eigen gevoel. Als ik me goed voel, is het voor mij perfect. Ik laat me niet meer beïnvloeden door wat anderen zouden kunnen denken. Zou ik niet graag de taille van Audrey Hepburn hebben? Tuurlijk wel! Maar wat ik er voor moet laten en wat ik er voor zou moeten doen, zou me ongelukkig maken!

Nu snap ik, dat het in dit soort discussies vaak om heel erg jonge meisjes gaat. Die meisjes kunnen sterk in hun schoenen staan, maar ik snap ook dat als zij keer op keer te horen krijgen dat ze te dik zijn, ze toch aan zichzelf gaan twijfelen. Maar net dan zouden ze zo gevormd moeten zijn dat ze dan terugvallen op hun ouders. Op hun vertrouwde omgeving, bij wie ze wel zichzelf kunnen zijn, ondanks hun dromen. Ze moeten het bespreekbaar maken zodat ze zelf niet in die val trappen en zich laten meeslepen. Op die manier helpt elk meisje zichzelf en hopelijk komt het dan ooit zover dat 1+1 een miljoen wordt en daarmee een beweging op gang komt waardoor die “foute” wind in dat wereldje toch gaat draaien.

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: