Crisis ten huize D00little

Gisteren kwamen alle kleine D00little’tjes terug van hun vakantie bij oma, opa, bomma enpapa. OH WAT WAS IK BLIJ!

Het bracht meteen weer leven in huis en dat voelt goed voor een mama van drie! Af en toe rust is ook fijn, maar die drukte is toch ook wel heerlijk.

Na uitvoerig knuffelen en frietjes eten was het bedtijd. Iedereen ging na een verhaaltje flink naar bed.

Lola moest opeens het grote licht op haar kamer aan om te slapen, maar ik ben het type mama dat denkt: “ach kind als jij het licht aan wilt, fine by me.” (ik kom het wel uitdoen als je slaapt :p). Dat ging allemaal goed…

Ik plofte beneden in de zetel en toen hoorde ik: “mamaaaaaa, mamaaaaa, maaaaaaaaaaaaamaaaaaaaa”. Even boven gaan kijken. Meestal zit er gewoon nog iets achter Lola haar oor dat we terug moeten toveren en dan gaat ze ook gewoon slapen. Niet dus…

Nu moet je je voorstellen dat we alle trucjes van Lola al van tevoren proberen te onderscheppen, vóor ze haar bed instapt (ze durft nogal eens tijdrekken). Ze had pipi gedaan, haar tanden gepoetst, haar pyjama zelf mogen kiezen, gedronken,… Maar nee hoor, ons meisje had beslist dat ze toch nog een beetje dorst had en dat ze eigenlijk ook geen zin had om te slapen. Normaal gezien ben ik dan iemand die zegt: “ja ik haal nog wat water, maar dan ga je echt slapen he!” Dit deed ik vroeger om drama te vermijden, omdat anders de jongens ook weer wakker worden en ik zo in een cirkeltje geraak. Maar zoals ik van de week al schreef, ik weet dat ook Lola structuur en grenzen nodig heeft. Daarom besliste ik (omdat ze geen dorst kon hebben) dat ik niet zou toegeven deze keer. En dat hebben we geweten! 🙂

Ze begon met schreeuwen en roepen en kwam uit haar bed. Telkens ze de deur openmaakte, pakte ik haar op en legde haar weer in bed. Het enige dat ik zei was: “het is bedtijd meisje, slaapwel”. Ik bleef heel rustig, wat ook nieuw voor me is. Niet dat ik anders razend word, maar ik durf toch wel eens mijn stem te verheffen als mijn geduld op is. Maar dat heeft al een tijdje bewezen geen effect te hebben, dus ik had ook al voor mezelf beslist dat ik dat niet meer ging doen.

Ik heb haar misschien wel 50 keer teruggelegd en het had gewoon geen effect (stijfkop!). Toen heb ik gewoon gezegd (ze heeft 6 lampjes op haar kamer):”als je nu nog terug de gang op komt, neemt mama een lampje weg”, maar ik ben wel rustig gebleven en het haar telkens ook weer lief in bed gelegd! Bij het derde lampje werd ze kalm en ging ze zelf terug in bed liggen. WOOHOO!

Ik heb vaak, als Lola zo extreem boos is geweest, heel veel moeite om meteen weer lief en schattig met haar te doen (mijn koppigheid ;-), van wie zou ze het toch hebben…). Ik ben me er natuurlijk van bewust dat dit een kind in groei is en dat dit gewoon bij haar leeftijd hoort, testen hoe ver ze kan gaan. Daarom ben ik ook gewoon bij haar gaan zitten, heb haar een dikke knuffel gegeven, gezegd dat ze weer heel flink was en haar slaapwel gewenst.

Jullie kunnen dit misschien heel normaal vinden, maar ik was trots op mezelf. Ik ben echt iemand die zich snel druk maakt (wat niet wil zeggen dat ik een slechte moeder ben, ik ben ook gewoon een moeder in groei) en dus was dit een hele overwinning voor mij. Dit is ook gewoon mijn aanpak met alle drie de kids vanaf nu. Want ik ben rustig gebleven en dat voelde veel beter dan me te moeten opjagen. En het belangrijkste is dat de kinderen uiteindelijk ook weer veel sneller rustig zijn omdat er geen negatief gevoel meer is wanneer ze beseffen dat ze moeten inbinden en we gewoon verder kunnen gaan met ontzettend veel van mekaar te houden!

Ik ben best wel benieuwd hoe het er bij mijn lezende mama’s aan toe gaat. Zijn jullie iemand met engelengeduld? Of eerder ook iemand die nogal ongeduldig is? Hoe ver gaan jullie kids in het aftasten van hun grenzen?

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | 2 reacties

Berichtnavigatie

2 gedachten over “Crisis ten huize D00little

  1. Mijn oudste zoon is een tijdje hysterisch geworden als hij in bed moest. Uiteindelijk hielp de afspraak dat ik een speelgoedje kwam brengen na vijf minuten (hij mag spelen in bed) als hij het niet op een brullen zette. Zo weet hij dat ik terug kom zonder dat hij in alle staten moet zijn :).

    Liked by 1 persoon

    • Hèhè dat is lief dat die dan niet gaat brullen ;). Ik ben soms bang dat ik de enige ouder ben die zegt als je dit… Dan dit… Omdat sommige beweren dat je zo niet goed opvoedt… Maar mr.highins zegt ook steeds tegen mij:”whatever does the trick!”

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: