Maandelijks archief: augustus 2015

Pesten bestaat niet!

“Pesten bestaat niet” dat was het motto van mijn lagere school vroeger. Ze zeiden het niet met zoveel woorden maar je zag wel dat er toen weinig tegen pesten gedaan werd.

Gelukkig zie ik dat er in het huidige onderwijssysteem toch meer gewerkt wordt rond pesten. Ik kan natuurlijk alleen maar spreken voor de scholen waarmee ik in contact ben gekomen. Lang niet alle scholen zullen hier even actief rond werken. Daarom vond ik het wel handig om enkele tips neer te schrijven voor ouders. Hoe zij zouden kunnen herkennen dat hun kind gepest wordt.

  1. Je kind wil “opeens” niet meer naar school
  2. Je kind klaagt “opeens” en steeds vaker over buikpijn of hoofdpijn
  3. Je kind reageert “opeens” erg vaak boos (en je kunt dit zelf niet plaatsen)
  4. Je kind presteert “opeens” minder goed op school
  5. Je kind slaapt “opeens”minder goed en heeft “opeens” vaak nachtmerries
  6. Je kind heeft “opeens” een bijnaam en wordt amper nog bij zijn gewone naam genoemd
  7. Je kind wil “opeens” bepaalde kledingstukken niet meer dragen

Je merkt natuurlijk zelf wel dat het woord “opeens” een kernwoord is. Dat is voor alle soorten problemen bij kinderen een kenmerk natuurlijk. Gedrag verandert opeens en je kan het zelf niet meteen plaatsen. Dan zou er een alarmbelletje moeten gaan rinkelen en dan moet je als ouder voorzichtig op zoek gaan naar de oorzaak van de verandering.

Je kind zal zich natuurlijk in eerste instantie schamen en niet willen praten. Maak het als ouder gewoon bespreekbaar, neem een open houding aan en dwing je kind niet. Mocht je echt niet voorbij het muurtje geraken kan je dan nog altijd contact opnemen met de leerkracht en je gevoel bespreken.

Kinderen kunnen om verschillende redenen gepest worden. Er bestaat geen lijstje. Het kan werkelijk alles zijn! Afkomst, uiterlijk,… vaak worden kinderen gepest omdat ze op welke manier dan ook, afwijken van wat op dat moment de ‘norm’ van de grootste groep is.

Wat ik zelf doe thuis, is mijn kinderen weerbaar maken. Ik leer hun voor zichzelf op te komen. Ik leer ze ‘nee’ zeggen zodat ze ook zelf hun grenzen durven en kunnen aangeven. Verder leer ik hun tijdens een ruzie, het zelf op te lossen. Ik leer ze onderhandelen. Ze moeten soms gewoon zelf zoeken naar een oplossing en dat lukt hun ondertussen ook! Op die manier probeer ik ze bij te brengen dat je beter al pratend iets kunt oplossen dan agressief te gaan reageren.

Verder vertel ik ze ook vaak dat “anders” zijn niet verkeerd is. Dat doe ik zodat ze zich zelf goed voelen in hun vel maar ook zodat ze andere kinderen, die “anders” zijn, zullen accepteren (en ze dus zelf geen pester worden).

Als laatste geef ik hun vaak complimenten en vertel ik hun hoeveel ik van ze hou. Op die manier probeer ik thuis een positieve omgeving te creëren waarin ze zich goed en vertrouwd voelen. Op die manier hoop ik dat ze thuis altijd als een ‘veilige haven’ beschouwen waar ze altijd naar terug kunnen keren als er een probleem is dat ze zelf niet kunnen oplossen.

Zijn jullie hier ook mee bezig? Hoe gaan jullie er mee om? Heeft iemand hier misschien al mee te maken gehad bij zijn eigen kinderen?

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Skinny dip

Model vs. “absurde” modewereld – deel 275689…

VIDEO MODEL

Het model in het filmpje geeft aan dat ze een BMI heeft van 17,5, maar dat de meeste opdrachtgevers haar te dik vinden. Met name haar billen en heupen. In het filmpje is duidelijk dat ze het er zelf niet mee eens is … Maar wat ik me afvraag… Wat wil ze met dit filmpje bereiken?

Ik snap heel goed dat ze boos is, want ze is inderdaad niet te dik. En als ze haar beroep graag doet is het jammer dat ze daardoor geen opdrachten krijgt, dat is allemaal zo. Maar een bedrijf mag toch zelf wel beslissen hoe ze willen dat hun product naar buiten wordt gebracht. Het is hun product en zij moeten er geld aan verdienen. Als je hun eisen absurd vindt moet je er ook niet voor WILLEN werken, denk ik dan.

Begrijp met niet verkeerd. Ik vind het ook niet mooi om van die graatmagere meisjes te zien waar alle kleren “perfect” bij lijken te staan. Maar ja, het is en blijft wel de keuze van het bedrijf. Zo lang zij blijven verkopen door magere modellen te gebruiken, zullen ze dit ook niet snel gaan veranderen vrees ik. En dus denk ik dat zo lang we enkel “klagen”, de modewereld lekker zijn gangetje verder gaat (enkel stoppen met kopen zou verandering kunnen brengen, maar ik vrees dat dat een utopie is).

Ja, ik maak me ook zorgen over mijn kinderen en hoe zij zullen reageren op het schoonheidsideaal. Maar ik hoop vooral dat ik hun als moeder kan leren dat een schoonheidsideaal niet bepaald wordt door boekjes maar door hoe zij zelf in het leven staan. Dat zal inderdaad niet gemakkelijk zijn, maar dat is toch wel onze taak als ouder? We kunnen de schuld wel op de mode-industrie schuiven en ze zullen bij een bepaald deel van de jonge meisjes ook vast wel hun aandeel hebben, maar ook wij kunnen er voor zorgen dat onze kinderen anders in het leven staan.

Zeg ik hiermee dat ouders van kinderen met anorexia het zelf schuld zijn? NEE, zeker niet! Dan zou ik namelijk mijn moeder ook de schuld geven van mijn eetstoornis en dat was ze zeker niet.

Maar doordat ik zelf door zo een periode ben gegaan en toen dus ook veel contact had met andere lotgenoten, kan ik wel zeggen dat het OOK vaak andere oorzaken heeft.

Bij mij was dat ook zo. Ik ben me pas veel later (toen het al veel te laat was) gaan spiegelen aan meisjes die nog magerder waren of mooier in mijn ogen. Het was dus eerder een gevolg dan een oorzaak.

Het is natuurlijk door mijn “ervaring” en “genezen” dat ik denk hoe ik nu denk. Dat heeft vast ook wel een invloed op mijn mening over het aandeel van de mode-industrie op modellen en vrouwen. Daarom wil ik ook graag van jullie weten hoe jullie er over denken.

Ik zie het echt heel zwart-wit. Het is gewoon zoals in elke andere job. Als je je niet kan vinden in de waarden en normen van een bedrijf, moet je er ook niet voor willen werken. Ik snap dat je je kinderen ook moet leren vechten voor een droom. Ze vertellen dat alles mogelijk is, als je maar hard genoeg je best doet. Maar moeten we ze ook zeker niet vergeten te vertellen, dat als die droom bereikt moet worden door dingen te doen waar ze het niet mee eens zijn, dat zij als mens dan veel meer waard zijn dan een droom?

Als ik dit meisje zie, denk ik gewoon: “Super dat je jezelf niet te dik vindt! Ga lekker iets anders doen of ga op zoek naar opdrachtgevers die je wel waarderen en geniet van je leven!” Nee, het is niet eerlijk dat ze niet de opdrachten krijgt die ze wil, maar dat is het leven! We moeten allemaal vechten voor een eigen plaatsje in deze wereld en soms zit het tegen. En dat is ook iets wat ik hoop mijn kinderen te kunnen leren. Geloof in jezelf en blijf altijd jezelf, ook al zegt de hele wereld iets anders. Niet gemakkelijk, maar wel haalbaar!

Ik ben een er een levend voorbeeld van. Ik heb echt geleerd te doen wat ik zelf wil, af te gaan op mijn eigen gevoel. Als ik me goed voel, is het voor mij perfect. Ik laat me niet meer beïnvloeden door wat anderen zouden kunnen denken. Zou ik niet graag de taille van Audrey Hepburn hebben? Tuurlijk wel! Maar wat ik er voor moet laten en wat ik er voor zou moeten doen, zou me ongelukkig maken!

Nu snap ik, dat het in dit soort discussies vaak om heel erg jonge meisjes gaat. Die meisjes kunnen sterk in hun schoenen staan, maar ik snap ook dat als zij keer op keer te horen krijgen dat ze te dik zijn, ze toch aan zichzelf gaan twijfelen. Maar net dan zouden ze zo gevormd moeten zijn dat ze dan terugvallen op hun ouders. Op hun vertrouwde omgeving, bij wie ze wel zichzelf kunnen zijn, ondanks hun dromen. Ze moeten het bespreekbaar maken zodat ze zelf niet in die val trappen en zich laten meeslepen. Op die manier helpt elk meisje zichzelf en hopelijk komt het dan ooit zover dat 1+1 een miljoen wordt en daarmee een beweging op gang komt waardoor die “foute” wind in dat wereldje toch gaat draaien.

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Crisis ten huize D00little

Gisteren kwamen alle kleine D00little’tjes terug van hun vakantie bij oma, opa, bomma enpapa. OH WAT WAS IK BLIJ!

Het bracht meteen weer leven in huis en dat voelt goed voor een mama van drie! Af en toe rust is ook fijn, maar die drukte is toch ook wel heerlijk.

Na uitvoerig knuffelen en frietjes eten was het bedtijd. Iedereen ging na een verhaaltje flink naar bed.

Lola moest opeens het grote licht op haar kamer aan om te slapen, maar ik ben het type mama dat denkt: “ach kind als jij het licht aan wilt, fine by me.” (ik kom het wel uitdoen als je slaapt :p). Dat ging allemaal goed…

Ik plofte beneden in de zetel en toen hoorde ik: “mamaaaaaa, mamaaaaa, maaaaaaaaaaaaamaaaaaaaa”. Even boven gaan kijken. Meestal zit er gewoon nog iets achter Lola haar oor dat we terug moeten toveren en dan gaat ze ook gewoon slapen. Niet dus…

Nu moet je je voorstellen dat we alle trucjes van Lola al van tevoren proberen te onderscheppen, vóor ze haar bed instapt (ze durft nogal eens tijdrekken). Ze had pipi gedaan, haar tanden gepoetst, haar pyjama zelf mogen kiezen, gedronken,… Maar nee hoor, ons meisje had beslist dat ze toch nog een beetje dorst had en dat ze eigenlijk ook geen zin had om te slapen. Normaal gezien ben ik dan iemand die zegt: “ja ik haal nog wat water, maar dan ga je echt slapen he!” Dit deed ik vroeger om drama te vermijden, omdat anders de jongens ook weer wakker worden en ik zo in een cirkeltje geraak. Maar zoals ik van de week al schreef, ik weet dat ook Lola structuur en grenzen nodig heeft. Daarom besliste ik (omdat ze geen dorst kon hebben) dat ik niet zou toegeven deze keer. En dat hebben we geweten! 🙂

Ze begon met schreeuwen en roepen en kwam uit haar bed. Telkens ze de deur openmaakte, pakte ik haar op en legde haar weer in bed. Het enige dat ik zei was: “het is bedtijd meisje, slaapwel”. Ik bleef heel rustig, wat ook nieuw voor me is. Niet dat ik anders razend word, maar ik durf toch wel eens mijn stem te verheffen als mijn geduld op is. Maar dat heeft al een tijdje bewezen geen effect te hebben, dus ik had ook al voor mezelf beslist dat ik dat niet meer ging doen.

Ik heb haar misschien wel 50 keer teruggelegd en het had gewoon geen effect (stijfkop!). Toen heb ik gewoon gezegd (ze heeft 6 lampjes op haar kamer):”als je nu nog terug de gang op komt, neemt mama een lampje weg”, maar ik ben wel rustig gebleven en het haar telkens ook weer lief in bed gelegd! Bij het derde lampje werd ze kalm en ging ze zelf terug in bed liggen. WOOHOO!

Ik heb vaak, als Lola zo extreem boos is geweest, heel veel moeite om meteen weer lief en schattig met haar te doen (mijn koppigheid ;-), van wie zou ze het toch hebben…). Ik ben me er natuurlijk van bewust dat dit een kind in groei is en dat dit gewoon bij haar leeftijd hoort, testen hoe ver ze kan gaan. Daarom ben ik ook gewoon bij haar gaan zitten, heb haar een dikke knuffel gegeven, gezegd dat ze weer heel flink was en haar slaapwel gewenst.

Jullie kunnen dit misschien heel normaal vinden, maar ik was trots op mezelf. Ik ben echt iemand die zich snel druk maakt (wat niet wil zeggen dat ik een slechte moeder ben, ik ben ook gewoon een moeder in groei) en dus was dit een hele overwinning voor mij. Dit is ook gewoon mijn aanpak met alle drie de kids vanaf nu. Want ik ben rustig gebleven en dat voelde veel beter dan me te moeten opjagen. En het belangrijkste is dat de kinderen uiteindelijk ook weer veel sneller rustig zijn omdat er geen negatief gevoel meer is wanneer ze beseffen dat ze moeten inbinden en we gewoon verder kunnen gaan met ontzettend veel van mekaar te houden!

Ik ben best wel benieuwd hoe het er bij mijn lezende mama’s aan toe gaat. Zijn jullie iemand met engelengeduld? Of eerder ook iemand die nogal ongeduldig is? Hoe ver gaan jullie kids in het aftasten van hun grenzen?

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | 2 reacties

The man from U.N.C.L.E – must see movie!

De Koude Oorlog … maar dan met een femme fatale in de meest prachtige kleren! Retrocinema op zijn best!

Dit is hoe een actiefilm voor meisjes er uit moet zien. Een beetje actie. Mooie, goedgeklede mannen (spionnen). En een vrouw die ze het liefst zelf zouden zijn, al was het al alleen maar voor haar kleren!

De film, een remake van een serie met dezelfde naam midden jaren 60, speelt zich af tijdens de Koude Oorlog. Het gaat over 2 spionnen, een Amerikaan en een Rus, die gedwongen worden samen te werken. Hun doel is een misdaadorganisatie, die met kernwapens en technologie probeert macht te krijgen, te stoppen.

BOOOOOORINGGGGGG dacht ik toen Mr.Higgins me over de film vertelde en zei dat hij deze graag wilde gaan kijken. Maar boy, I was wrong! (en dat geef ik niet snel toe 🙂 )

Wie de regisseur, Guy Ritchie, een beetje kent, weet natuurlijk dat je geen alledaagse film moet verwachten. Maar dit was echt GOED! Het is geen zwaar actieverhaal en de scènes met echte actie hebben zeker geen groot aandeel in deze film. Daardoor is er ook ruimte voor humor en mislukte pogingen tot romantiek.

Maar wat de film echt maakt is alles rondom de personages. Alles dat je ziet ademt VINTAGE. Alles is zo perfect … ik wilde gewoon zelf graag in die film wonen!

Laat me gewoon alles op een rijtje zetten met foto’s en een beetje uitleg en je zult het meteen met me eens zijn!

  • Gaby Teller (Alicia Vikander)

Unknown

(klik zeker op de foto om het nog groter te zien!)

In een interview vertelt Joanna Johnston (oscar genomineerde ontwerpster) dat ze eerst en vooral veel tweedehandsmarkten heeft bezocht en vintage kleedjes kocht als basis voor haar ontwerpen. Van daaruit is ze zelf gaan ontwerpen en heeft ze ook haar eigen stoffen laten drukken. En zeg nu zelf… Dat oranje jurkje bovenaan is toch absoluut WAW!

  • Victoria Vinciguerra (Elizabeth Dibicki)

Unknown

Dit is in vergelijking met Gaby, echte CHIQUE vintage. Maar super werk van Johnston om op deze manier een erg krachtig personage te kunnen neerzetten! En zie je die make-up? I love it!

  • Napoleon Solo (Henry Cavill) en Ilya Kuryakin (Armie Hammer)

Unknown

Ook deze twee heren werden met kleding en kapsel helemaal in het vintage-tijdperk geplaatst! De foto’s zeggen een beetje, maar ik garandeer je, het bewegend beeld is nog VEEL beter!

Om af te sluiten laat ik je nog wat sets zien uit de film. Maar echt, je moet gewoon zelf de film gaan kijken en genieten van al die prachtige vintage, 116 minuten lang!

Unknown

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Neuta: een ware smaaksensatie!

Iedereen uit Dilsen en omstreken zal me laat of onwetend noemen… Maar ik heb Neuta pas 1 maand geleden “ontdekt”.

Ik moet zeggen dat het saaie Leut, en ik mag dat zeggen want ik ben er opgegroeid, mooier is geworden! Neuta is een ontzettend gezellige plek om aan niks te denken en gewoon te genieten!

Ze hebben een fantastische kaart, met voor ieder wat wils! Wil je liever in een thema eten? Ook geen probleem! Zo hebben ze de “Alex Clevers-avond”, de “ladies-night”, en nog zoveel meer!

Buiten het lekkere eten hebben ze ook een zeer uitgebreide drankkaart! Fantastische wijnen en misschien wel 20 soorten gin-tonic EN home-made Lemonade/ Ice Tea! What’s not to like?

Ik ben er nu zelf 2 keer op korte tijd gaan eten (één keer à-la-carte en één keer de Alex Clevers-avond) en het was gewoon heel erg lekker!

Foto’s heb ik niet gemaakt omdat het zo rustig en gezellig is, vind ik het zonde om dat te verstoren door als een “paparazzo” met mijn telefoon boven de tafel te hangen ;-).

Ik kan je wel aanraden, als je à-la-carte eet, maar 3 gangen te bestellen. Ze zijn zeker niet gierig met de porties en wij moesten bij 4 gangen echt moeite doen om het op te krijgen.

Nog een laatste woordje over de bediening. Het zijn allemaal nog relatief jonge mensen die er werken (en als ze dat niet meer zijn, is dit ook een compliment :-p), maar daar merk je helemaal niks van! Uiterst vriendelijke bediening en ze zijn zeer attent wanneer je iets nodig hebt of een vraag hebt!

Twijfel dus niet! Als je een avondje voor jezelf hebt of met vriendinnen… Reserveer zeker eens bij Neuta en laat je in de watten leggen!

Voor foto’s, de kaart en speciale avonden moet je zeker eens op hun Facebook-pagina of Website kijken!

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

The Vintage Detective

Dit is iets wat ieder vintage meisje op haar telefoon moet hebben!

Ik kwam hier gisteren heel toevallig bij uit in de app store.

Ken je dat? Je zit wat te lummelen op je telefoon en vanalles en niks te zoeken… en dan valt je oog opeens op iets wat jezelf toch wel redelijk cool vindt ;-). HOERA!

The Vintage Detective is een app die alle leuke vintage shops in België en Nederland verzamelt.

In de app zelf is alles gesorteerd per stad en kan je dus makkelijk alles terugvinden. Heerlijk voor als je ergens bent en je wil een paar winkeltjes bezoeken. Of je wil specifiek op zoek naar vintage … dan kan je kijken waar de meest leuke shops zijn en zo een dagje uit plannen.

De app kost 99 cent en dat is zeker geen geld voor al die leuke tips!

detective

Via de app kan je ook mailen of een Facebook-bericht sturen, mocht je zelf nog leuke shops weten die er niet in staan!

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Back to school: STRUCTUUR!

Zoals veel kinderen, moeten ook die van mij weer stilletjes aan terug in hun schoolritme geraken. Misschien niet meteen vandaag, maar volgende week gaan we toch alweer wat vroeger naar bed om een begin te maken!

Zelf ben ik geen ochtendmens en blijf ik ’s morgens liefst zo lang mogelijk liggen :-). Lola en ik zijn de enigen in huis die echt lang kunnen slapen. De mannen zijn, op Mr. Higgins na, ook geen ochtendmensen maar zijn wel een stuk vroeger wakker.

Een goede structuur is dus zeker nodig want ik wil ’s ochtends op een zeer korte tijd veel gedaan krijgen, zonder stress voor de kinderen.

Verder hebben de kinderen de rest van de dag ook nood aan structuur. Zo is het voor Brent altijd prettig om te weten wanneer hij nu op de DS mag spelen en hoe lang. Yarno weet graag wanneer het tijd is om te eten en Lola weet graag wanneer het tijd is voor iets lekkers.

Ik heb ondervonden dat het voor hun werkt om vooraf duidelijk te maken wanneer wat gaat gebeuren op een dag. Natuurlijk leer ik hun ook dat er dingen kunnen veranderen en dat dat helemaal niet erg is. En het meest belangrijke punt in zo een planning vind ik, is dat de kinderen zelf ook inspraak hebben. Ze mogen zelf kiezen of ze hun huiswerk meteen na school maken of niet, welke dag ze hun kamer opruimen, welke spelletjes ze spelen wanneer het geen TV-tijd is, …

Begrijp me niet verkeerd, niet alles moet gepland worden, maar structuur is hier nu eenmaal belangrijk. Sommige kinderen hoeven het niet zichtbaar te hebben, anderen wel.

Mijn kinderen zijn “verlekkerd” op alles wat digitaal is. Daarom ging ik op zoek naar een app waar ik de planning in kon maken en waar ze zelf ook interactief aan konden deelnemen.

Autiplan is zo een app. Ze omschrijven zelf dat het gebruik van een schema ideaal is voor kinderen met autisme, ADHD,… maar natuurlijk mag iedereen die het nodig heeft deze app gewoon gebruiken.

Voordelen

  • Schema online invullen (in elke webbrowser mogelijk!)
  • Templates maken mogelijk (zo kan je een schooldag gewoon kopiëren naar een andere dag)
  • Bewoording van tekeningen kan je aanpassen naar hoe de kinderen een handeling noemen
  • Je kan een foto toevoegen van je kids, dat maakt het NOG leuker!

Nadelen (van de gratis versie)

  • Je kan maar 1 kind toevoegen (maar dit kan je creatief oplossen, zoals ik deed)

De app heb ik vervolgens geïnstalleerd op de tablet van de kinderen. Ik heb 1 schema aangemaakt voor de drie kids zodat ze om de beurt kunnen aanvinken wanneer ze klaar zijn met iets. Het mogen aanvinken op de tablet is voor hun een echte beloning! Dat vinden ze nog leuker dan een snoepje krijgen of wat dan ook.

Hier onder zien jullie een voorbeeld van een dag uit ons schema. Verder zien jullie ook nog het scherm waar ze kunnen aanvinken wanneer ze klaar zijn.


Hebben jullie kinderen ook dit soort structuur nodig? Of net niet? Hoe gaan jullie er mee om?
-MDL-

Categorieën: Geen categorie | 3 reacties

Home-made… GEMBERLIMONADE

Nood aan verfrissing? Is water niet echt je ding op een warme dag? Of hou je gewoon van lekkere drankjes? Dan is gemberlimonade de beste keuze!

Ik heb het zelf wel eens vaker besteld op een terrasje en dacht… Dat kan ik ook zelf! Het resultaat was heerlijk en het is zeker ook leuk om met je kids te maken! 

Recept:

Eerst maak je de gembersiroop

  • 230g suiker
  • 40g gember in schijfjes (schillen hoeft niet maar mag)
  • 235 ml water

Je brengt al deze ingrediënten in een steelpannetje aan de kook. Doe het op een middelhoog vuur anders wordt de siroop bruin (10-15min).

  
Als de siroop klaar is laat je deze eerst goed afkoelen!

Limonade maken:

  • 250 ml vers citroensap (5-7 citroenen)
  • 250 ml gembersiroop
  • 500 ml (bruis)water

Zorg dat je citroensap en water heel koud zijn of gebruik veel ijsblokjes ;-).

  

Categorieën: Geen categorie | 2 reacties

Aan de eikels van de S-bahn in Tiergarten…

Wie denken jullie verdomme dat jullie zijn? Zoek werk in plaats van mensen de schrik van hun leven te bezorgen!

In een grote stad heb je natuurlijk ook andere “gevaren” dan in een dorp als Dilsen.

Zo kwam ik donderdag terug van een fantastisch dagje door de stad, maar bij het afstappen aan mijn halte in Tiergarten werd het opeens minder prettig. Ik liep de trap af en midden op de trap werd ik aangesproken door 3 kleerkasten in zwarte training (lees omsingeld). Ze vroegen of ik een kaartje gekocht had voor de S-bahn. Ik liet ze mijn kaartje zien, want dat had ik! 

Nee zeiden ze, dat is niet het juiste, je moet bij ons een nieuw kaartje kopen en kwamen nog wat dichter op me staan. Ze hadden allemaal zo een klein printertje bij maar ze waren duidelijk geen officiële controleurs!

Ik duwde eentje opzij en zei dat ik echt niet nog een kaartje ging kopen. Daarop greep eentje me bij mijn arm en liet me niet meer los. 

Ik begon serieus van mijn oren te maken en zei dat als het kaartje vals was ze maar met me mee naar beneden moesten lopen, daar stond namelijk vaak politie.

Nu moet je je even voorstellen dat het duidelijk was dat ik niet met hun opgezet was en dat er me intussen zeker 100 mensen gepasseerd waren… MAAR DAT NIEMAND HIELP!

Uiteindelijk was er toch één jongen die besloot om die gasten toe te spreken. Hij heeft er voor gezorgd dat ze afdropen (weliswaar gingen ze meteen iemand anders lastigvallen, jammer genoeg – ik heb de politie beneden aangesproken, die,gingen kijken, meer durfde ik niet doen 😦 )

Omdat ik die jongen zo dankbaar was heb ik hem een flesje drinken gekocht en hij heeft me tot aan het hotel gebracht, super aardig!

Bij het hotel aangekomen, zei ik meteen dat ik de metro of s-bahn niet meer alleen zou nemen en dat ik dus de dag erna niks meer ging doen. 

En dat is inderdaad wat ik vroeger gedaan zou hebben.

Maar wie denken die eikels eigenlijk dat ze zijn? Dat ze mijn doen en laten kunnen bepalen?

Uiteindelijk besloot ik ’s morgens na een lange douche dat ik toch weer op pad ging en zo heb ik toch nog kunnen genieten van mijn laatste dag!

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Berlin-Coffee-Club: not just a blend of coffee and vintage!

Koffie saai?! Niet bij Berlin-Coffee-Club! Dat ga je zeker met me eens zijn na mijn verhaal en foto’s!

Je loopt op Kufürstendamm en denkt… Ach laat me eens een zijstraatje inlopen, op zoek naar iets anders. Ik neem rechts een zijstraatje en ga nog een keertje links en loop tot halverwege de straat en daar zat ik een mevrouw met haar zoontje buiten zitten op een bankje. Voor haar stond een vintage groen kist met daarop een grote kop koffie en voor haar zoontje een Fanta klassik (daar over zo meteen meer).

collage-2015-08-13 (2)

Ik piepte stiekem naar binnen en door het fantastische interieur kon ik niet anders dan naar binnen lopen en een koffie bestellen!

Ik bestelde een (overheerlijke!)cappuccino en de vriendelijke eigenaar (Alex) vroeg spontaan waar ik vandaan kwam. Hijzelf bleek afkomstig uit Amsterdam. Gelukkig konden we verder in het Nederlands want mijn Duits is niet super en dat was jammer geweest want Alex had heel wat te vertellen over zijn interieur!

Hij vertelde me dat veel elementen hergebruikte stuks waren uit oude gebouwen in Berlijn:

  • Een deur uit Tiergarten maakt deel uit van de bar
  • De planken aan de muur komen uit een oud gebouw
  • Delen van een trap kregen een nieuwe bestemming in een kast
  • Industriële lampen van een fabriek uit Oost-Duitsland belichten nu de bar
  • De oude kassa kreeg een upgrade naar de 21ste eeuw 😉

collage-2015-08-13

Na het vastleggen van al die mooie elementen, zat dat jongetje met die Fanta klassik nog steeds in mijn hoofd. En ik had inmiddels behoorlijke dorst, dus…. FANTA KLASSIK IT WAS!

Dit is Fanta die gemaakt is naar het oude recept van Fanta. Vroeger was Fanta namelijk op basis van melk en ik moet zeggen, hij smaakte overheerlijk. Niet zo mierzoet als de Fanta die wij kennen!

Net voor ik wilde vertrekken bestelde iemand nog een speciale koffie en daar wilde ik toch ook nog graag het fijne van weten! Het was een koude koffie en de techniek om hem te brouwen heet cold drip (brew). Het is niet hetzelfde als ijskoffie want die wordt eerst warm gemaakt en dan afgekoeld, deze koffie is nooit opgewarmd! Alex vertelde dat het afkomstig is uit Japan. Het proces voor het serveren van zo een koffie zag er een beetje uit zoals een cocktail shaken :-).

collage-2015-08-13 (3)collage-2015-08-13 (1)

De volgende keer dat ik in Berlijn ben ga ik deze zeker eens proeven, of misschien morgen al! (Already addicted!)
De koffieliefhebbers onder mijn lezers moeten nu gewoon kwijlend voor hun scherm zitten of niet soms?

Worden jullie net zo enthousiast na het zien van de foto’s als ik in mijn verhaal? Laat het me zeker weten in een reactie! (en geef ze een like op facebook – Berlin-Coffee-Club)

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.