Halloween … In stijl!

Voor iedereen die Halloween gaat vieren aankomend weekend…

Mijn top 5 “most vintage”

  

  
  
Mijn top 2 “schattigste”

  

Mijn top 5 “for pro’s without kids”

  

  
  
HAPPY HALLOWEEN!!!! 🙂
-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

I had a dream….

Hebben jullie dat ook wel eens? Een droom, die voor jou zo simpel is maar tegelijk voor de rest van de wereld zo absurd en onmogelijk lijkt?

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik geen echte “dromer” ben en beseft dus ook dat wat ik nu ga vertellen voor mij echt…. een droom is. Iets dat mijn wereld perfect zou maken. 

Ik ben er elke dag wel mee bezig, maar in deze tijd van het jaar net iets meer. 5 jaar geleden besloot een, voor mij zeer belangrijk persoon, uit het leven te stappen, omdat dat hem gelukkiger maakte op dat moment (denk ik). Mijn hele wereld stortte in (en zeker niet alleen die van mij) en die ene droom van mij werd alleen maar groter. Omdat net dan, je leven ook even stopt en je beseft dat alleen jijzelf kan bepalen of een droom absurd is of niet. Want hoe moet het verder met je als je echt iets wilt/aanvoelt/ nodig hebt….en iedereen keurt het af? 

Wat die droom dan is? Een betere mama zijn, een mama zijn die ik wil zijn in mijn hoofd meer bepaald.

Nee, ik zeg niet dat ik nu een slechte mama ben. Maar op dit moment ben ik een moeder zoals de maatschappij deze graag wil hebben. Ik heb kinderen, ga werken, breng mijn kinderen naar hun hobby’s, doe het huishouden en probeer tussendoor ook leuke dingen te bedenken in de weinige tijd die overblijft, om met mijn schatjes te doen.

Velen zullen misschien denken: ” alle die werkt maar halftijds, die heeft tijd genoeg”. In jullie ogen misschien wel maar volgens mijn hart niet.

Zo ziet een dag van mij er nu uit:

6:45u.  WEKKER

7:00u.  KIDS WAKKER MAKEN

7:10u.   KIDS ZITTEN AANGEKLEED AAN TAFEL VOOR ONTBIJT

               ( mama is ondertussen met de voorbereidingen van de dag bezig)

7:20u.   IK SPOOR DE KINDEREN AAN DOOR TE ETEN

               IK VRAAG OM NIET TE VEEL TE VERTELLEN (broken heart!)

7:30u.   KIDS WASSEN HUN GEZICHT EN POETSEN HUN TANDEN

7:45u.   KIDS VOOR TV, MAMA KLEEDT ZICH AAN

8:00u.   GO!

13:30u.  IK KOM THUIS EN EET SNEL IETS

13:45u.  IK STOFZUIG ALLES VANWEGE EEN GROTE HOND IN HUIS

14:15u.   IK DOE NOG SNEL EEN TAAKJE IN HUIS

15:00u.   IK HAAL DE KIDS
Jullie zullen het ritme wel herkennen. En voor velen van jullie is het misschien allemaal prima zo…. Maar voor mij niet. Niet omdat ik lui ben of niet graag werk…. Neeee…. Omdat ik voor kinderen KOOS. Ik koos er niet voor om in deze drukke maatschappij te leven…. Als ik anders kon zou ik het meteen doen… Maar ja waar moet ik dan naar toe? Ja, ik koos voor kinderen terwijl ik wist dat deze maatschappij zo was maar ja… Kinderen koos ik met mijn HART.

Ik zou gewoon graag van hun kindertijd kunnen genieten zoals ik van mijn kindertijd bij mijn tantes genoten heb ( mijn mama had ook geen keuze en moest werken). Zij werkten niet en waren er dus altijd. ( nee ik neem mijn mama dat niet kwalijk, zij had geen keuze!)

Maar ik wil die keuze wel hebben. Ik wil mijn kindjes ’s morgens rustig laten wakker worden. Gezellig kletsen aan de ontbijttafel (niet alleen in het weekend!), daarna nog gezellig even onder het dekentje in de zetel en pas net voor de bel gaat aankomen op school.

Ik wil hun uit school halen en dan niet moeten bezig zijn met eten maken of wat dan ook (met dat half uurtje namiddag kom ik niet toe)… Ik wil dat door de dag doen, als zij op school zitten.

Na school wil ik met ze gaan wandelen, knutselen, spelletjes spelen, stoeien, naar al hun verhalen luisteren,… Ik wil er gewoon altijd voor ze zijn en nooit moeten zeggen dat ik geen tijd heb. Gewoon, omdat ik vind dat ze dat verdienen. Het wordt allemaal al snel genoeg serieus en strikt en weet ik veel wat. Ja, ook zij komen ooit in de drukke maatschappij terecht en ze zullen het vast ook wel redden dan, maar nu nog niet. Nu wil ik ze kind laten zijn. Mijn overgelukkige aapjes die gewoon nergens over moeten nadenken, net zoals ik dat als kind bij mijn tantes kon!

Wie is de maatschappij om te bepalen dat ik geen tijd heb voor een vierde kind bijvoorbeeld? Inderdaad…. Met mijn hart zou ik er zo nog eentje willen…. Maar met mijn verstand kan ik die keuze gewoon niet maken… Omdat het niet kan zoals ik het wil en mijn andere schatjes dan tijd moeten opgeven voor nog een broertje of zusje….

Er zullen ook mensen zijn met meer kinderen en een job en die perfect gelukkig zijn met hun ritme… Maar ik ben het niet…. Alle, ik ben gelukkig met mijn gezin he, absoluut! Maar ik steek mijn tong uit naar hoe ik moet “leven” volgens de normen. Veel mensen bezwijken onder de druk van tegenwoordig en maken spijtige keuzes op zo een moment ( de reden van de belangrijke persoon in mijn leven ken ik niet), maar je leest het vaak genoeg dat mensen uit het leven stappen vanwege de druk. Ik wil zo gewoon niet worden, ik wil op de één of andere manier vechten voor mijn droom en gewoon doen wat ik denk dat het beste is voor mijn kids… Maar ik kan je zeggen dat de eerste stappen zetten heel beangstigend zijn, in een leefwereld zoals de onze…

Een huisvrouw was vroeger niets vreemd. Ze ging pas werken als de kinderen oud genoeg waren op alleen te blijven. Vrouwen zoals mijn tantes. Ze zijn een zeldzaam ras geworden en ik vraag me af waarom, want voor mij had het iets magisch!

Ik besef dat die huisvrouwen ook offers moesten brengen en een ander leven leidden dan de vrouwen nu, maar ik ben bereid te offeren, absoluut!

Categorieën: Geen categorie | 2 reacties

De grammofoon is terug!

Dè ontdekking van de maand voor mij… (Tromgeroffel) GRAMOVOX!

Gramovox is een bedrijfje in Chicago (Illinois) dat als doel had: “vinyl terug hip maken”.

Ze ontwikkelden 2 producten die het perfecte huwelijk zijn tussen vintage en modern.

Bluetooth Gramophone

  

Deze grammofoon heeft een stalen hoorn en een zware, houten voet. Hij is zo ontwikkeld dat je via Bluetooth, eender welk genre kan afspelen. Ideaal om je interieur tot in het detail vintage te maken!

Floating record

  

Voor de vinyl-liefhebbers! Je kan je platen verticaal afspelen en zo je muziek beleven op een wel heel bijzondere manier! En zeg nu zelf… Deze past ook perfect in je vintage interieur!

Let wel op! Bestellen kan voorlopig enkel vanuit Amerika, dus extra kosten.

Enthousiast? Ga zeker eens kijken (en bestellen!!) op hun website: GRAMOVOX

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

The Vintage market

Omdat ik zo een fan ben van vintage en retro, ben ik altijd wel op zoek naar leuke dingen om ons huisje mee aan te kleden.

Eerst deed ik dat, door vooral zelf te zoeken via Google. Al snel kwam ik er achter dat dit niet de meest efficiënte manier was. Ik wist namelijk niet goed op wat ik moest zoeken en vaak kwam ik ook gewoon oude rommel tegen :-). Voor sommigen is alles vintage, maar er is wel degelijk een verschil.

Heel toevallig was ik in gesprek met een kennis en zij zei toen: “Je bent toch zeker al lid van The Vintage market?”

Ik keek haar een beetje raar aan en toen ze me uitlegde wat het was, was ik méér dan enthousiast! Ik maakte me meteen lid van deze geweldige groep op Facebook!

Het is een groep waar mensen vintage-en retro spullen te koop zetten en waar dus ook een beetje controle is over wat er verkocht wordt! 

Wil je zelf eens een kijkje nemen op de groep? (Facebook The Vintage market

Ik waarschuw je wel…. 

V-E-R-S-L-A-V-E-N-D!!

Een mooie bijkomstigheid (voor de mensen die niet zo van online kopen houden) is dat deze groep beslist heeft om aankomend weekend ook een echte verkoop te houden. Ze hebben er een super leuk evenement van gemaakt dat zal plaatsvinden in het muziekcentrum “TRIX” in Antwerpen.

Er zal zoveel te zien zijn! Verkoop van vintage en retro, Live bands, kapsters, tattoo-artiesten, kleding,…

Wie dus nog een gaatje in zijn agenda heeft, zeker gaan!!

  

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Battle of Thor

Eat this Thor! Waren de eerste woorden die we riepen in onze ijzeren kooi. Ja! Ik stond er echt! Ik, het meisje dat 2 jaar geleden totaal niet in zichzelf geloofde, ging nu vol vertrouwen starten aan the battle of thor.

Ik ben als kind en tiener wel altijd heel sportief geweest hoor, maar ik geloofde nooit dat ik echt goed was in iets. Dat ik echt iets kon bereiken met de sport die ik deed.

Toen droomde ik mega groot natuurlijk. En daar is niks mis mee. Maar als je een perfectionist bent en je droomt alleen maar groot, kan je niet genieten van je kleine overwinningen.

Zo heb ik altijd gezegd: ” Lopen, dat kan ik niet, daar ben ik niet voor gemaakt!”

Totdat ik in een volleybalgroepje terecht kwam met een aantal fanatieke loopsters. Omdat ik hun vaak hoorde praten over de afstand die ze gelopen hadden en ik toch wel competitief ben 🙂 dacht ik: “Dat moet ik ook proberen!”

Ik ben beginnen lopen met start to run en zo heb ik mijn eerste 5 km gelopen! Toen begonnen de dames van de volleybal natuurlijk ook te vragen om samen te lopen. Die boot heb ik eerst nog wat afgehouden omdat er toch nog iets in mezelf was dat zei dat ik het niet zou kunnen. 

Uiteindelijk zei Mr Higgins: “Je moet dat gewoon doen, die gaan je heus niet achterlaten als je wat trager loopt.” En zo is de bal aan het rollen gegaan, allé de voetjes aan het lopen :-).

Ze hebben met door weer en wind meegesleurd en op een bepaald moment liepen we zelfs 14 km. 

En we blijven onszelf uitdagen, want the battle of thor was de eerste van velen vrees ik! Hoe “zwaar” het hindernissenparcours ook was, het smaakte gewoon naar MEER!

Wat ik eigenlijk gewoon wil zeggen… Zeg nooit dat je iets niet kan. Blijf op jezelf inpraten op een positieve manier. Stel kleine, haalbare doelen om naar 1 groot doel toe te werken. You’ll Be surprised how f*cking fantastic it feels! Ik heb namelijk nog steeds een smile op mijn gezicht na gisteren! 

#FIER

  

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Pesten bestaat niet!

“Pesten bestaat niet” dat was het motto van mijn lagere school vroeger. Ze zeiden het niet met zoveel woorden maar je zag wel dat er toen weinig tegen pesten gedaan werd.

Gelukkig zie ik dat er in het huidige onderwijssysteem toch meer gewerkt wordt rond pesten. Ik kan natuurlijk alleen maar spreken voor de scholen waarmee ik in contact ben gekomen. Lang niet alle scholen zullen hier even actief rond werken. Daarom vond ik het wel handig om enkele tips neer te schrijven voor ouders. Hoe zij zouden kunnen herkennen dat hun kind gepest wordt.

  1. Je kind wil “opeens” niet meer naar school
  2. Je kind klaagt “opeens” en steeds vaker over buikpijn of hoofdpijn
  3. Je kind reageert “opeens” erg vaak boos (en je kunt dit zelf niet plaatsen)
  4. Je kind presteert “opeens” minder goed op school
  5. Je kind slaapt “opeens”minder goed en heeft “opeens” vaak nachtmerries
  6. Je kind heeft “opeens” een bijnaam en wordt amper nog bij zijn gewone naam genoemd
  7. Je kind wil “opeens” bepaalde kledingstukken niet meer dragen

Je merkt natuurlijk zelf wel dat het woord “opeens” een kernwoord is. Dat is voor alle soorten problemen bij kinderen een kenmerk natuurlijk. Gedrag verandert opeens en je kan het zelf niet meteen plaatsen. Dan zou er een alarmbelletje moeten gaan rinkelen en dan moet je als ouder voorzichtig op zoek gaan naar de oorzaak van de verandering.

Je kind zal zich natuurlijk in eerste instantie schamen en niet willen praten. Maak het als ouder gewoon bespreekbaar, neem een open houding aan en dwing je kind niet. Mocht je echt niet voorbij het muurtje geraken kan je dan nog altijd contact opnemen met de leerkracht en je gevoel bespreken.

Kinderen kunnen om verschillende redenen gepest worden. Er bestaat geen lijstje. Het kan werkelijk alles zijn! Afkomst, uiterlijk,… vaak worden kinderen gepest omdat ze op welke manier dan ook, afwijken van wat op dat moment de ‘norm’ van de grootste groep is.

Wat ik zelf doe thuis, is mijn kinderen weerbaar maken. Ik leer hun voor zichzelf op te komen. Ik leer ze ‘nee’ zeggen zodat ze ook zelf hun grenzen durven en kunnen aangeven. Verder leer ik hun tijdens een ruzie, het zelf op te lossen. Ik leer ze onderhandelen. Ze moeten soms gewoon zelf zoeken naar een oplossing en dat lukt hun ondertussen ook! Op die manier probeer ik ze bij te brengen dat je beter al pratend iets kunt oplossen dan agressief te gaan reageren.

Verder vertel ik ze ook vaak dat “anders” zijn niet verkeerd is. Dat doe ik zodat ze zich zelf goed voelen in hun vel maar ook zodat ze andere kinderen, die “anders” zijn, zullen accepteren (en ze dus zelf geen pester worden).

Als laatste geef ik hun vaak complimenten en vertel ik hun hoeveel ik van ze hou. Op die manier probeer ik thuis een positieve omgeving te creëren waarin ze zich goed en vertrouwd voelen. Op die manier hoop ik dat ze thuis altijd als een ‘veilige haven’ beschouwen waar ze altijd naar terug kunnen keren als er een probleem is dat ze zelf niet kunnen oplossen.

Zijn jullie hier ook mee bezig? Hoe gaan jullie er mee om? Heeft iemand hier misschien al mee te maken gehad bij zijn eigen kinderen?

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Skinny dip

Model vs. “absurde” modewereld – deel 275689…

VIDEO MODEL

Het model in het filmpje geeft aan dat ze een BMI heeft van 17,5, maar dat de meeste opdrachtgevers haar te dik vinden. Met name haar billen en heupen. In het filmpje is duidelijk dat ze het er zelf niet mee eens is … Maar wat ik me afvraag… Wat wil ze met dit filmpje bereiken?

Ik snap heel goed dat ze boos is, want ze is inderdaad niet te dik. En als ze haar beroep graag doet is het jammer dat ze daardoor geen opdrachten krijgt, dat is allemaal zo. Maar een bedrijf mag toch zelf wel beslissen hoe ze willen dat hun product naar buiten wordt gebracht. Het is hun product en zij moeten er geld aan verdienen. Als je hun eisen absurd vindt moet je er ook niet voor WILLEN werken, denk ik dan.

Begrijp met niet verkeerd. Ik vind het ook niet mooi om van die graatmagere meisjes te zien waar alle kleren “perfect” bij lijken te staan. Maar ja, het is en blijft wel de keuze van het bedrijf. Zo lang zij blijven verkopen door magere modellen te gebruiken, zullen ze dit ook niet snel gaan veranderen vrees ik. En dus denk ik dat zo lang we enkel “klagen”, de modewereld lekker zijn gangetje verder gaat (enkel stoppen met kopen zou verandering kunnen brengen, maar ik vrees dat dat een utopie is).

Ja, ik maak me ook zorgen over mijn kinderen en hoe zij zullen reageren op het schoonheidsideaal. Maar ik hoop vooral dat ik hun als moeder kan leren dat een schoonheidsideaal niet bepaald wordt door boekjes maar door hoe zij zelf in het leven staan. Dat zal inderdaad niet gemakkelijk zijn, maar dat is toch wel onze taak als ouder? We kunnen de schuld wel op de mode-industrie schuiven en ze zullen bij een bepaald deel van de jonge meisjes ook vast wel hun aandeel hebben, maar ook wij kunnen er voor zorgen dat onze kinderen anders in het leven staan.

Zeg ik hiermee dat ouders van kinderen met anorexia het zelf schuld zijn? NEE, zeker niet! Dan zou ik namelijk mijn moeder ook de schuld geven van mijn eetstoornis en dat was ze zeker niet.

Maar doordat ik zelf door zo een periode ben gegaan en toen dus ook veel contact had met andere lotgenoten, kan ik wel zeggen dat het OOK vaak andere oorzaken heeft.

Bij mij was dat ook zo. Ik ben me pas veel later (toen het al veel te laat was) gaan spiegelen aan meisjes die nog magerder waren of mooier in mijn ogen. Het was dus eerder een gevolg dan een oorzaak.

Het is natuurlijk door mijn “ervaring” en “genezen” dat ik denk hoe ik nu denk. Dat heeft vast ook wel een invloed op mijn mening over het aandeel van de mode-industrie op modellen en vrouwen. Daarom wil ik ook graag van jullie weten hoe jullie er over denken.

Ik zie het echt heel zwart-wit. Het is gewoon zoals in elke andere job. Als je je niet kan vinden in de waarden en normen van een bedrijf, moet je er ook niet voor willen werken. Ik snap dat je je kinderen ook moet leren vechten voor een droom. Ze vertellen dat alles mogelijk is, als je maar hard genoeg je best doet. Maar moeten we ze ook zeker niet vergeten te vertellen, dat als die droom bereikt moet worden door dingen te doen waar ze het niet mee eens zijn, dat zij als mens dan veel meer waard zijn dan een droom?

Als ik dit meisje zie, denk ik gewoon: “Super dat je jezelf niet te dik vindt! Ga lekker iets anders doen of ga op zoek naar opdrachtgevers die je wel waarderen en geniet van je leven!” Nee, het is niet eerlijk dat ze niet de opdrachten krijgt die ze wil, maar dat is het leven! We moeten allemaal vechten voor een eigen plaatsje in deze wereld en soms zit het tegen. En dat is ook iets wat ik hoop mijn kinderen te kunnen leren. Geloof in jezelf en blijf altijd jezelf, ook al zegt de hele wereld iets anders. Niet gemakkelijk, maar wel haalbaar!

Ik ben een er een levend voorbeeld van. Ik heb echt geleerd te doen wat ik zelf wil, af te gaan op mijn eigen gevoel. Als ik me goed voel, is het voor mij perfect. Ik laat me niet meer beïnvloeden door wat anderen zouden kunnen denken. Zou ik niet graag de taille van Audrey Hepburn hebben? Tuurlijk wel! Maar wat ik er voor moet laten en wat ik er voor zou moeten doen, zou me ongelukkig maken!

Nu snap ik, dat het in dit soort discussies vaak om heel erg jonge meisjes gaat. Die meisjes kunnen sterk in hun schoenen staan, maar ik snap ook dat als zij keer op keer te horen krijgen dat ze te dik zijn, ze toch aan zichzelf gaan twijfelen. Maar net dan zouden ze zo gevormd moeten zijn dat ze dan terugvallen op hun ouders. Op hun vertrouwde omgeving, bij wie ze wel zichzelf kunnen zijn, ondanks hun dromen. Ze moeten het bespreekbaar maken zodat ze zelf niet in die val trappen en zich laten meeslepen. Op die manier helpt elk meisje zichzelf en hopelijk komt het dan ooit zover dat 1+1 een miljoen wordt en daarmee een beweging op gang komt waardoor die “foute” wind in dat wereldje toch gaat draaien.

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Crisis ten huize D00little

Gisteren kwamen alle kleine D00little’tjes terug van hun vakantie bij oma, opa, bomma enpapa. OH WAT WAS IK BLIJ!

Het bracht meteen weer leven in huis en dat voelt goed voor een mama van drie! Af en toe rust is ook fijn, maar die drukte is toch ook wel heerlijk.

Na uitvoerig knuffelen en frietjes eten was het bedtijd. Iedereen ging na een verhaaltje flink naar bed.

Lola moest opeens het grote licht op haar kamer aan om te slapen, maar ik ben het type mama dat denkt: “ach kind als jij het licht aan wilt, fine by me.” (ik kom het wel uitdoen als je slaapt :p). Dat ging allemaal goed…

Ik plofte beneden in de zetel en toen hoorde ik: “mamaaaaaa, mamaaaaa, maaaaaaaaaaaaamaaaaaaaa”. Even boven gaan kijken. Meestal zit er gewoon nog iets achter Lola haar oor dat we terug moeten toveren en dan gaat ze ook gewoon slapen. Niet dus…

Nu moet je je voorstellen dat we alle trucjes van Lola al van tevoren proberen te onderscheppen, vóor ze haar bed instapt (ze durft nogal eens tijdrekken). Ze had pipi gedaan, haar tanden gepoetst, haar pyjama zelf mogen kiezen, gedronken,… Maar nee hoor, ons meisje had beslist dat ze toch nog een beetje dorst had en dat ze eigenlijk ook geen zin had om te slapen. Normaal gezien ben ik dan iemand die zegt: “ja ik haal nog wat water, maar dan ga je echt slapen he!” Dit deed ik vroeger om drama te vermijden, omdat anders de jongens ook weer wakker worden en ik zo in een cirkeltje geraak. Maar zoals ik van de week al schreef, ik weet dat ook Lola structuur en grenzen nodig heeft. Daarom besliste ik (omdat ze geen dorst kon hebben) dat ik niet zou toegeven deze keer. En dat hebben we geweten! 🙂

Ze begon met schreeuwen en roepen en kwam uit haar bed. Telkens ze de deur openmaakte, pakte ik haar op en legde haar weer in bed. Het enige dat ik zei was: “het is bedtijd meisje, slaapwel”. Ik bleef heel rustig, wat ook nieuw voor me is. Niet dat ik anders razend word, maar ik durf toch wel eens mijn stem te verheffen als mijn geduld op is. Maar dat heeft al een tijdje bewezen geen effect te hebben, dus ik had ook al voor mezelf beslist dat ik dat niet meer ging doen.

Ik heb haar misschien wel 50 keer teruggelegd en het had gewoon geen effect (stijfkop!). Toen heb ik gewoon gezegd (ze heeft 6 lampjes op haar kamer):”als je nu nog terug de gang op komt, neemt mama een lampje weg”, maar ik ben wel rustig gebleven en het haar telkens ook weer lief in bed gelegd! Bij het derde lampje werd ze kalm en ging ze zelf terug in bed liggen. WOOHOO!

Ik heb vaak, als Lola zo extreem boos is geweest, heel veel moeite om meteen weer lief en schattig met haar te doen (mijn koppigheid ;-), van wie zou ze het toch hebben…). Ik ben me er natuurlijk van bewust dat dit een kind in groei is en dat dit gewoon bij haar leeftijd hoort, testen hoe ver ze kan gaan. Daarom ben ik ook gewoon bij haar gaan zitten, heb haar een dikke knuffel gegeven, gezegd dat ze weer heel flink was en haar slaapwel gewenst.

Jullie kunnen dit misschien heel normaal vinden, maar ik was trots op mezelf. Ik ben echt iemand die zich snel druk maakt (wat niet wil zeggen dat ik een slechte moeder ben, ik ben ook gewoon een moeder in groei) en dus was dit een hele overwinning voor mij. Dit is ook gewoon mijn aanpak met alle drie de kids vanaf nu. Want ik ben rustig gebleven en dat voelde veel beter dan me te moeten opjagen. En het belangrijkste is dat de kinderen uiteindelijk ook weer veel sneller rustig zijn omdat er geen negatief gevoel meer is wanneer ze beseffen dat ze moeten inbinden en we gewoon verder kunnen gaan met ontzettend veel van mekaar te houden!

Ik ben best wel benieuwd hoe het er bij mijn lezende mama’s aan toe gaat. Zijn jullie iemand met engelengeduld? Of eerder ook iemand die nogal ongeduldig is? Hoe ver gaan jullie kids in het aftasten van hun grenzen?

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | 2 reacties

The man from U.N.C.L.E – must see movie!

De Koude Oorlog … maar dan met een femme fatale in de meest prachtige kleren! Retrocinema op zijn best!

Dit is hoe een actiefilm voor meisjes er uit moet zien. Een beetje actie. Mooie, goedgeklede mannen (spionnen). En een vrouw die ze het liefst zelf zouden zijn, al was het al alleen maar voor haar kleren!

De film, een remake van een serie met dezelfde naam midden jaren 60, speelt zich af tijdens de Koude Oorlog. Het gaat over 2 spionnen, een Amerikaan en een Rus, die gedwongen worden samen te werken. Hun doel is een misdaadorganisatie, die met kernwapens en technologie probeert macht te krijgen, te stoppen.

BOOOOOORINGGGGGG dacht ik toen Mr.Higgins me over de film vertelde en zei dat hij deze graag wilde gaan kijken. Maar boy, I was wrong! (en dat geef ik niet snel toe 🙂 )

Wie de regisseur, Guy Ritchie, een beetje kent, weet natuurlijk dat je geen alledaagse film moet verwachten. Maar dit was echt GOED! Het is geen zwaar actieverhaal en de scènes met echte actie hebben zeker geen groot aandeel in deze film. Daardoor is er ook ruimte voor humor en mislukte pogingen tot romantiek.

Maar wat de film echt maakt is alles rondom de personages. Alles dat je ziet ademt VINTAGE. Alles is zo perfect … ik wilde gewoon zelf graag in die film wonen!

Laat me gewoon alles op een rijtje zetten met foto’s en een beetje uitleg en je zult het meteen met me eens zijn!

  • Gaby Teller (Alicia Vikander)

Unknown

(klik zeker op de foto om het nog groter te zien!)

In een interview vertelt Joanna Johnston (oscar genomineerde ontwerpster) dat ze eerst en vooral veel tweedehandsmarkten heeft bezocht en vintage kleedjes kocht als basis voor haar ontwerpen. Van daaruit is ze zelf gaan ontwerpen en heeft ze ook haar eigen stoffen laten drukken. En zeg nu zelf… Dat oranje jurkje bovenaan is toch absoluut WAW!

  • Victoria Vinciguerra (Elizabeth Dibicki)

Unknown

Dit is in vergelijking met Gaby, echte CHIQUE vintage. Maar super werk van Johnston om op deze manier een erg krachtig personage te kunnen neerzetten! En zie je die make-up? I love it!

  • Napoleon Solo (Henry Cavill) en Ilya Kuryakin (Armie Hammer)

Unknown

Ook deze twee heren werden met kleding en kapsel helemaal in het vintage-tijdperk geplaatst! De foto’s zeggen een beetje, maar ik garandeer je, het bewegend beeld is nog VEEL beter!

Om af te sluiten laat ik je nog wat sets zien uit de film. Maar echt, je moet gewoon zelf de film gaan kijken en genieten van al die prachtige vintage, 116 minuten lang!

Unknown

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Neuta: een ware smaaksensatie!

Iedereen uit Dilsen en omstreken zal me laat of onwetend noemen… Maar ik heb Neuta pas 1 maand geleden “ontdekt”.

Ik moet zeggen dat het saaie Leut, en ik mag dat zeggen want ik ben er opgegroeid, mooier is geworden! Neuta is een ontzettend gezellige plek om aan niks te denken en gewoon te genieten!

Ze hebben een fantastische kaart, met voor ieder wat wils! Wil je liever in een thema eten? Ook geen probleem! Zo hebben ze de “Alex Clevers-avond”, de “ladies-night”, en nog zoveel meer!

Buiten het lekkere eten hebben ze ook een zeer uitgebreide drankkaart! Fantastische wijnen en misschien wel 20 soorten gin-tonic EN home-made Lemonade/ Ice Tea! What’s not to like?

Ik ben er nu zelf 2 keer op korte tijd gaan eten (één keer à-la-carte en één keer de Alex Clevers-avond) en het was gewoon heel erg lekker!

Foto’s heb ik niet gemaakt omdat het zo rustig en gezellig is, vind ik het zonde om dat te verstoren door als een “paparazzo” met mijn telefoon boven de tafel te hangen ;-).

Ik kan je wel aanraden, als je à-la-carte eet, maar 3 gangen te bestellen. Ze zijn zeker niet gierig met de porties en wij moesten bij 4 gangen echt moeite doen om het op te krijgen.

Nog een laatste woordje over de bediening. Het zijn allemaal nog relatief jonge mensen die er werken (en als ze dat niet meer zijn, is dit ook een compliment :-p), maar daar merk je helemaal niks van! Uiterst vriendelijke bediening en ze zijn zeer attent wanneer je iets nodig hebt of een vraag hebt!

Twijfel dus niet! Als je een avondje voor jezelf hebt of met vriendinnen… Reserveer zeker eens bij Neuta en laat je in de watten leggen!

Voor foto’s, de kaart en speciale avonden moet je zeker eens op hun Facebook-pagina of Website kijken!

-MDL-

Categorieën: Geen categorie | Een reactie plaatsen

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.